اعتراف

باید اعتراف کنم هنوز هم زیباترین تصویر از یک کش و واکش عاشقانه برای من اون رابطه‌ی عاشقانه‌ای‌ه که به رخت‌خواب منتهی بشه و بعد که همه چیز تمام شد، مقابل آینه حمام خودم را ببینم که چشام برق می‌زنه، تبسم روی لبام هست، خوشبختی راببینم که دور و برم موج می‌زنه و خانه پره از حس زندگی‌، با کمر و شانه‌های صاف وایستادم مقابل آینه و بی‌هیچ عجله‌ای دارم به خودم نگاه می‌کنم، دلم برای اون لحظه‌های جلو آینه تنگ می‌شه، برای وقتی که بر می‌گردم روی تخت، اون آدمی که اون‌جا دراز کشیده، بهم بگه: ببینم صورتت‌و… چه خوشگل شدی! ببینمت! چی‌کار کردی؟ دروغ‌ه اگر بگم علیرغم این منطقی که بهش رسیده‌ام و همین‌طور توان دیدن واقعیت، دیگه آرزوی اون لحظه‌های جلوی آینه‌ی حمام و مغرورانه لبخند زدن به تصویر توی آینه را ندارم…